budowa owocnika

Inocybe hirtella (strzępiak najeżony)
Małe i średnie grzyby naziemne.

space

Trzon włóknisty. U niektórych gatunków można na trzonie i brzegu kapelusza obserwować zasnówkę. Widoczne gołym okiem oszronienie trzonu, na całej długości lub jedynie u podstawy to efekt obecności cystyd - kaulocystyd.

space

Miąższ często o silnym, charakterystycznym zapachu - spermatycznym, owocowym, kwiatowym.

space

Zarodniki gładkie lub guzkowate. Kształtu owalnego do jajowatego, u części gatunków z dużymi i wydatnymi guzkami.

występowanie

Grzyby mikoryzowe i saprotrofy. Bardzo liczny rodzaj, w Europie występuje grubo ponad 100 gatunków.

wartość

Nie ma w tej grupie wartych uwagi grzybów jadalnych, za to wiele jest silnie trujących lub niejadalnych. Szczególnie trzeba zwrócić uwagę na śmiertelnie trującego strzępiak ceglasty (Inocybe erubescens), który jest dużym grzybem, wyrastającym w grupach, późną wiosną i na początku lata. Dla niefrasobliwego zbieracza może być przyczyną pomyłki ze zbieranymi wiosną grzybami - gęśnica wiosenna (Calocybe gambosa) lub wiosennymi dzwonkówka (Entoloma) - jednoznacznie różnią się te grzyby barwą wysypu zarodników.

oznaczanie

Do oznaczenia strzępiaków potrzebna jest znajomość kombinacji cech makroskopowych i mikroskopowych oraz informacji o siedlisku.

space