|
owocnik
Kapelusz cytrynowożółty, bladożółty, słomkowożółty, także formy barwne i albinotyczna (patrz uwagi); skórka w okresie wilgotnej pogody lepka, z nielicznymi, nieregularnie ułożonymi, dużymi, grubymi, filcowatymi łatkami; łatki białawe, z wiekiem żółknące i brązowiejące; średnica kapelusza 40-80(100) mm, początkowo półkulisty, potem wypukły do rozpostartego; brzeg nie prążkowany lub jedynie nieznacznie; skórka daje się ściągnąć.
Trzon białawy lub z żółtawym odcieniem, z bladożółtym, zygzakowatym wzorem; 70-120(150) x 7-20 mm, cylindryczny, wysmukły, szczyt nieco zwężony, początkowo pełny, potem z kanałem; pochwą ściśle przyrośniętą do proporcjonalnie bardzo dużej bulwiastej podstawy trzonu, bulwa o ostro zarysowanym brzegu, kulista, o watowatej konsystencji. Pierścień biały (jasnożółtawy), zwisający, nieprążkowany; trwały.
zarodniki
Wysyp zarodników biały. Zarodniki kuliste, gładkie, bezbarwne, amyloidalne, 7-10 µm.
występowanie
Gatunek bardzo pospolity. Owocniki wyrastają od lata do jesieni, pojedynczo i w grupach, często masowo, w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, na kwaśnych glebach, piaszczystych. Żyje w symbiozie z różnymi drzewami liściastymi i iglastymi, z tym, że częściej występuje pod tymi drugimi.
gatunki podobne
Gatunek ten tworzy liczne formy barwne, wśród nich formę albinotyczną: muchomor cytrynowy odmiana biaława (Amanita citrina var. alba).
W lasach szpilkowych na kwaśnym podłożu rośnie też dość podobny muchomor narcyzowy (Amanita gemmata)/. Odróżnia się on nieco delikatniejszą budową, brakiem zapachu surowych ziemniaków, brzeg kapelusza jest prążkowany, podstawa trzonu jest nieco zgrubiała ale bez bulwki o ostro zarysowanej krawędzi, resztki osłony przez jakiś czas zostają na kapeluszu w formie dość luźno przymocowanych, kłaczków i w formie delikatnego wałeczka w dole trzonu.
Nieco rzadszym gatunkiem, różniącym się od muchomora cytrynowego głównie brązowoszarą barwą, jest muchomor porfirowy (Amanita porphyria)/.
wybrane okazy · selected collections ⇈
/lasy milickie/