Fomes fomentarius (L.) Fr.

Owocniki duże, przyrośnięty bokiem, kopytowaty, nieraz bardzo gruby, 100-300(500) mm szerokości i 100-150(250) mm grubości; powierzchnia pofałdowana, z widocznymi koncentrycznymi strefami kolejnych przyrostów; barwa zmienna z czasem, stare części szare, szarawoczarne z kremowymi, brązowymi lub kasztanowymi pręgami; skorupa wierzchnia (krusta) 1-3 mm grubości, początkowo aksamitna, potem naga, niepękająca; brzeg tępy, w okresie wzrostu odznaczający się jaśniejszą lub ciemniejszą barwą: czerwonobrunatną, orzechowobrunatną oraz ciemnej barwy pręgowaniem. W miejscu przyrośnięcia owocnika do podłoża widać białawą, żyłkowaną grzybnię.

Miąższ ±jasny, początkowo jasnobrązowy, z wiekem ±ciemniejacy, o grubości do 30 mm, miękko korkowaty lub włóknisty, koncentrycznie strefowany, a w pobliżu nasady owocnika o gruboziarnisto-granulowanej strukturze (cecha b. charakterystyczna, odróżniająca od innych podobnych wielkoowocnikowych hub). Zapach przyjemny, grzybowy. Smak gorzki.

Wysyp zarodników jasnocytrynowy. Zarodniki elipsoidalno-wrzecionowate, gładkie, bezbarwne 15-20 x 5-7 µm.

Pospolity na niżu i w niższych położeniach górskich. Owocniki są wieloletnie i wyrastają głównie na pniach buków i brzóz oraz innych drzew liściastych, rzadko na iglastych; zarówno na żywych jak i na martwych drzewach.

Niejadalny.

Odpowiednio spreparowany miąższ (trama) owocnika (nasycone chemikaliami) służyły w dawnych czasach jako "hubka do krzesania ognia". Łatwo się zajmował od iskry i tlił.

Inne pospolite duże kopytowane huby: pniarek obrzeżony (Fomitopsis pinicola) może być dość podobny gdy mam doczynienia ze starymi, zszarzałymi okazami; gdy przyrasta to jego brzeg jest od białego przez żółty do czerwonobrązowego, stara część jest ciemnobrązowa do czarnej, różni się zdecydowanie barwą miąższu - jest ona jasna i specyficznym kwaskowatym zapachem.

Cieńsze owocniki ma lakownica spłaszczona (Ganoderma applanatum) są one zwykle rdzawobrązowo opylone przez zarodniki, rurki są poprzerastane białawą grzybnią.