Lactarius deterrimus Gröger [🔉 lak·tār·i·us *]

Kapelusz pomarańczowoochrowy, pomarańczowołososiowy, niestrefowany lub niewyraźnie strefowany, starsze owocniki z zielonymi plamami; 40-80(100) mm średnicy; wypukły, potem wgłębiony i lejkowaty; powierzchnia lepka, gładka, brzeg długo podwinięty.

Trzon barwy kapelusza, czasem z niewyraźnymi ciemniejszymi pomarańczowymi plamami i zagłębieniami, uszkodzony przebarwia się winnoczerwono i powoli ciemno zielono; 30-60 x 10-25 mm, krótki, cylindryczny, mocny, pusty.

Wysyp zarodników bladoochrowy. Zarodniki szeroko elipsoidalne, z amyloidalną siateczką, 7.5-10 x 6-7.5 µm.

Częsty, pod świerkami, zarówno na glebach kwaśnych i zasadowych, od sierpnia do października. Często masowo w młodych uprawach świerku.

Jadalny. Kto równocześnie ma możliwość spróbowania mleczaja świerkowego (Lactarius deterrimus) (rośnie wyłącznie pod świerkami) i mleczaja rydza (Lactarius deliciosus) (rośnie wyłącznie pod sosnami) bez trudu zauważy, że ten pierwszy jest gorszy w smaku, zostawia też nieprzyjemny, gorzkawy posmak. Z tego powodu, w mojej opinii, dla przyjemności gastronomicznej tego grzyba nie warto zbierać.

Mleczaj rydz (Lactarius deliciosus) ma niezmienne pomarańczowe mleczko.

Mleczaj zmienny (Lactarius semisanguifluus) rośnie na glebach wapiennych, pod sosnami.