Panellus serotinus (Pers.) Kühner [🔉 * sē·rō·ti·nus]

Kapelusz muszlowaty, łopatkowaty, młody wypukły, potem spłaszczony; 40-100(130) mm szerokości; grubomięsisty; żółtozielony, oliwkowozielony do oliwkowobrązowawego ochrowym podkładem; w pobliżu trzonu szczeciniasto owłosiony dalej nagi, w czasie wilgotnej pogody silnie lepki, suchy żelatynowaty; brzeg u młodych egzemplarzy podwinięty, potem wyprostowany.

Trzon krótki, gruby, 20 x 15-30 mm; boczny, pełny; złotożółty do pomarańczowożółtego z brązowymi filcowatymi łuseczkami.

Zarodniki bezbarwne, cylindryczne, drobne, 4.5-5.5 x 1-2 µm.

Nieczęsty. Owocniki wyrastają zwykle w skupieniach, jeden nad drugim, od września i zimą na grubszych gałęziach i pniach żywych i martwych drzew liściastych: olchy, brzozy, buka, dębu i drzew owocowych; w lasach łęgowych, w jarach, na brzegach strumieni i terenach podmokłych, na olchach i topoli osice.

W większości źródeł podawany jako jadalny[105][134] lecz nienajlepszy z uwagi na gorzkawy smak.

Na pierwszy rzut oka może być pomylony z wyrastającym w tym samym czasie, tj. późną jesienią i na początku zimy, boczniakiem ostrygowatym (Pleurotus ostreatus). Odróżnia się od niego pokrytym łuseczkami trzonem, żółto-ochrowymi blaszkami i zielonymi oraz ochrowymi tonami kapelusza.