Russula vesca Fr.

Kapelusz mięsnoczerwony, cielistoczerwony, środek ciemniejszy lub jaśniejszy; często z odcieniami brązowym, lila, różowym, purpurowym, barwy czerwonego wina; często miejscami wyblakły żółtawy, izabelowaty, białawy; z wiekiem może przyjmować barwę zielonkawą, orzechową, szarawą z plamami różowolila lub ochrowymi lub ulegać całkowitemu odbarwieniu; 50-100 mm średnicy, masywny, jędrny; półkulisty z wiekiem szeroko rozpostarty i z wklęśnięciem w środku. Brzeg kapelusza tępy, gładki, u starszych egzemplarzy może być słabo i krótko karbowany i pozbawiony skórki na szerokość do 2 mm. Skórka sucha, matowa, prawie gładka, wilgotna połyskliwa, często promieniście żyłkowana; daje się zedrzeć do połowy kapelusza; u starszych egzemplarzy nie dochodzi do brzegu kapelusza odsłaniając miąższ.

Trzon zwykle krótki, 40-70(105) x 10-30 mm, cylindryczny lub zwężony u podstawy; bardzo ścisły, jędrny i twardy, z wiekiem wewnątrz komorowaty i watowaty; biały, czasem z wiekiem nabiegły jasnoróżowo i u podstawy kremowy lub beżowy; gładki z wiekiem mączysty i chropowaty.

Wysyp zarodników biały. Zarodniki krótko elipsoidalne, drobno i rzado brodawkowane, 6-9 x 5-6.5 µm.

Dość częsty. Owocniki wyrastają, zwykle pojedynczo, rzadziej w grupach po kilka, latem i jesienią, w lasach iglastych i liściastych.

Dobry grzyb jadalny.

Podobny pokrój ale zielonooliwkową barwę ma gołąbek oliwkowozielony (Russula heterophylla)/ - jej blaszki, w pobliżu trzonu ma blaszki poprzecznie połączone ze sobą.