Panaeolus foenisecii (Pers.) J. Schröt.

Kapelusz higrofaniczny, wilgotny ciemno brązowy, suchy jasny, szarawy, szarobrązowy, na brzegu z ciemniejszym paskiem; początkowo stożkowaty, potem wypukły; 10-25 mm średnicy; powierzchnia gładka lub drobno zmarszczona, w czasie suszy może być spękana; miąższu w kapeluszu cienki.

Trzon jasno kremowo-biały do jasno-czerwonawobrązowego, u podstawy ciemniejszy; powierzchnia niewyraźnie wzdłużnie włókienkowata, jedwabiście lśniąca, szczyt biało oprószony, bez pozostałości osłony; równogruby, 50-80 x 2-3 mm; bardzo kruchy, pusty.

Pospolity. Od wiosny do późnej jesieni na terenach trawiastych, pojedynczo i w grupach, często na trawnikach; czasami masowo.

Niejadalny[134]. Wywołuje zaburzenia żołądkowo-jelitowe [133]. Wbrew rozpowszechnionemu mitowi, nie zawiera toksycznych substancji psychoaktywnych w większej, niż śladowa, ilości. Mit, jak to mit, wyraża oczekiwania konsumentów grzybów halucynogennych, a że zwykle ich spożywaniu towarzyszy alkohol (niewątpliwie substancja psychoaktywna) to są wszelkie składniki niezbędne do narodzin mitu - wieść się niesie, deformuje, przekształca i ogromnieje.

Pospolity na trawnikach lecz łatwy do przeoczenia z uwagi na drobne rozmiary i ciemną barwę. Można pomylić z różnymi gatunkami kruchaweczek (Psathyrella), w tym wypadku należy zwrócić uwagę na marmurkowate blaszki u kołpaczka i ciemnobrązowy (nie czarny) wysyp zarodników.