pieczarka bulwiasta

Blaszki młode białawe, potem w czasie dojrzewania jasnoszare, szaroróżowe (tak jak u pieczarki białawej (Agaricus arvensis)), z wiekiem szarawo-ciemno-brązowe; ostrze białawe, nierówne; blaszki wolne.
Trzon ponad pierścieniem biały lub z zielonkawo-żółtym odcieniem, dojrzały nieco zbrązowiały; poniżej pierścienia biały, szybko żółknący, żółto-pomarańczowy w miejscach uciśniętych, z wiekiem żółto-brązowawy; powyżej pierścienia powierzchnia gładka, poniżej włókienkowata do aksamitnej lub z drobnymi przylegającymi łuseczkami; 50-100(135) x 7-13(15) mm, zwykle z wyraźną, często obrzeżoną bulwiastą nasadą, ze spłaszczonym spodem, rzadko bulwka niewyraźna; często z krótkimi, białawymi ryzomorfami; od początku pusty. Pierścień skórzasty, cienki, trwały lub zanikający, spodnia strona z białymi łuseczkami lub kłaczkowata.
Miąższ biały, niezmienny lub jedynie słabo żółknący w podstawie trzonu. Zapach początkowo silny, przypominający anyżek lub gorzkie migdały, potem słaby, trudny do nazwania; smak łagodny. Reakcja Schaeffera pozytywna, silnie pomarańczowa na powierzchni kapelusza i trzonu. KOH 10% żółta na powierzchni kapelusza i trzonu.

Pileus whitish, soon yellowish, injured parts turn yellow, old also with yellow-brown spots; 60-80(120) mm broad, young subglobose, latter convex to plane, often with low umbo; surface smooth, fibrillose, in young specimesn sometimes with minute, appressed squamules; margin even, exceeding lamellae, in young specimens with appendiculate veil remnants, later disappearing.

Lamellae young whiteish, later pale-gray, gray-pink, in age gray-dark-brown; edge whitish, eroded; lamellae free.
Stipe above annulus white or with greenish-yellow tint, mature also slightly brownish; below annulus white, soon yellowish, orange-yellow on handling, in age yellow-brownish; surface above annulus smooth, below fibrillose to satiny or with minute, appressed squamules; 50-100(135) x 7-13(15) mm; usually with distinct, often marginate, bulbous base, often with flattened underside, rarely only slightly enlarged; often with short, whitish, rhizomorphs; from the beginning hollow. Annulus membranous, thin, underside with white squamulles or flocci.
Flesh white, unchanging or only hardly yellowing at the base of the stipe. Smell at first strongly anise or bitter mandel, soon weak, difficult to name; taste mild. Shaeffer reaction stron, orange, at pileus and stipe surface. KOH 10% yellow at pileus and stipe surface.

A. campestris

Poza lasami często spotyka się podobną białą pieczarkię, która w miejscach otartych przebarwia się żółto i ma anyżowy zapch - jest to pieczarka biaława (Agaricus arvensis).

A. xanthodermus

Jeśli podstawa trzonu silnie żółknie a pieczarka ma nieprzyjemny zapach karbolu, to jest to trująca pieczarka karbolowa (Agaricus xanthodermus).

For comparison with deadly amanitas see comments on Amanita page. Among Agarics one should notice Agaricus xanthodermus with strongly bruising yellow stipe base and with intensive, unpleasant smell of phenol.

Amanita phalloides

Pieczarka bulwiasta (Agaricus silvicola) w zależności od warunków atmosferycznych, starsze owocniki mogą mieć mniej lub bardziej zżółkły kapelusz. Przypominający barwą kapelusz typowej formy muchomora zielonawego (Amanita phalloides).

Blaszki młodych pieczarek są jasne. W trakcie dojrzewania różowieją i następnie stają się ciemnobrązowe, tak samo jak i barwa wysypu ich zarodników. Jest to cecha pewnie odróżniająca pieczarki od muchomorów. Muchomory mają zawsze białą barwę wysypu zarodników i także w wieku dojrzałym jasne, zwykle białe blaszki.

Amanita virosa

Amanita phalloides var. alba

Zbieranie dojrzałych pieczarek, tj. w fazie brązowych blaszek, nie grozi więc tragiczną pomyłką z muchomorami, zwłaszcza z białymi silnie trującymi muchomorami jak np. muchomor jadowity (Amanita virosa) lub muchomor zielonawy odmiana biała (Amanita phalloides var. alba).