| OwocnikFruitbody | Kapelusz biały, szybko żółknie, w miejscach uszkodzonych przebarwiający się żółto, stary także z żółtobrązowymi plamami; 60-80(120) mm średnicy, młody półkulisty, potem wypukły do rozpostartego, często z niskim garbkiem; powierzchnia gładka, włóknista, u młodych egzemplarzy czasami także z drobnymi, przylegającymi łuseczkami; brzeg prosty, wystający poza blaszki, u młodych mogą być widoczne resztki osłony na brzegu kapelusza, potem zanikają. Blaszki młode białawe, potem w czasie dojrzewania jasnoszare, szaroróżowe (tak jak u pieczarki białawej (Agaricus arvensis)), z wiekiem szarawo-ciemno-brązowe; ostrze białawe, nierówne; blaszki wolne. Pileus whitish, soon yellowish, injured parts turn yellow, old also with yellow-brown spots; 60-80(120) mm broad, young subglobose, latter convex to plane, often with low umbo; surface smooth, fibrillose, in young specimesn sometimes with minute, appressed squamules; margin even, exceeding lamellae, in young specimens with appendiculate veil remnants, later disappearing. Lamellae young whiteish, later pale-gray, gray-pink, in age gray-dark-brown; edge whitish, eroded; lamellae free. | |||
| ZarodnikiSpores | Wysyp zarodników czekoladowobrązowy. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, 6-7 x 4-5 µm. Spore print chocolate brown. Spores ellipsoid, smooth, 6-7 x 4-5 µm. | |||
| Występowanie | Dość częsty gatunek, wyrasta w lasach liściastych i iglastych od lata do jesieni. Quite common. Summer-fall in deciduous and coniferous forests. VII2:98; X2:04; | |||
| WartośćImportance | Jadalny. Edible. | |||
| UwagiRemarks | Osobny gatunek Agaricus essettei (=Agaricus abruptibulus) bywa wyróżniany na podstawie nieco większego rozmiaru zarodników i wyraźniejsze bulwki. Zmienność ta nie ma jednak ostrej granicy. Agaricus essettei (=Agaricus abruptibulus) is differing from this specie by slightly larger spores and more abrupt, marginate bulb. But there is no clear border between this species and Agaricus silvicola. | |||
| UwagiRemarks |
Poza lasami często spotyka się podobną białą pieczarkię, która w miejscach otartych przebarwia się żółto i ma anyżowy zapch - jest to pieczarka biaława (Agaricus arvensis).
Jeśli podstawa trzonu silnie żółknie a pieczarka ma nieprzyjemny zapach karbolu, to jest to trująca For comparison with deadly amanitas see comments on Amanita page. Among Agarics one should notice Agaricus xanthodermus with strongly bruising yellow stipe base and with intensive, unpleasant smell of phenol. | |||
| Pomyłki z muchomorami |
Pieczarka bulwiasta (Agaricus silvicola) w zależności od warunków atmosferycznych, starsze owocniki mogą mieć mniej lub bardziej zżółkły kapelusz. Przypominający barwą kapelusz typowej formy Blaszki młodych pieczarek są jasne. W trakcie dojrzewania różowieją i następnie stają się ciemnobrązowe, tak samo jak i barwa wysypu ich zarodników. Jest to cecha pewnie odróżniająca pieczarki od muchomorów. Muchomory mają zawsze białą barwę wysypu zarodników i także w wieku dojrzałym jasne, zwykle białe blaszki.
Zbieranie dojrzałych pieczarek, tj. w fazie brązowych blaszek, nie grozi więc tragiczną pomyłką z muchomorami, zwłaszcza z białymi silnie trującymi muchomorami jak np. muchomor jadowity (Amanita virosa) lub muchomor zielonawy odmiana biała (Amanita phalloides var. alba). | |||
| W publikacjach po 2000 r. | Agaricus silvicola (Vittad.) Peck - Basidiomycota synonimy: A. abruptibulbus ss. auct., A. campestris var. silvicola Vittad., A. essetei Bon Flisińska 2004 (as: Agaricus abruptibulbus i A. silvicola), Szkodzik 2005, Flisińska 2000, Bujakiewicz 2004 (as: Agaricus abruptibulbus), Łuszczyński 2001 (as: Agaricus abruptibulbus i A. silvicola), Lisiewska i Strakulska 2002 (as: A. silvicola i A. abruptibulbus), Friedrich i Orzechowska 2002, Szczepkowski i in. 2008, Lisiewska i Galas-Świdurska 2005, Lisiewska 2004 (as: Agaricus abruptibulbus i A. silvicola), Wilga 2004b (as: A. abruptibulbus), Lisiewska 2000, Adamczyk i in. 2008, Łuszczyński 2007, Wilga 2004c, Łuszczyński 2008, Kujawa 2008, Ławrynowicz 2000, Gierczyk i in. 2009, Gumińska 2006 (as: A. abruptibulbus), Wilga 2005c, Wilga 2000b (as: A. abruptibulbus), Fiedorowicz 2009, "Kujawa 2009 (as, A. sylvicola i A. essettei)", | |||
| Literatura (REFERENCES) | Noordeloos M.E., Kuyper Th. W., Vellinga E.C. 2001 - Flora Agaricina Neerlandica. Vol. 5. Agaricaceae. p.47 [80.5] Gumińska B., Wojewoda W., 1983 - Grzyby i ich oznaczanie. p.271 [5] Breitenbach J., Kraenzlin F., 1995 - Fungi of Switzerland 4 - Agarics 2nd part n.177 [26IV] Hagara, L., Antonin, V., Baier, J., 1999 - Houby. p.239 [49] Grünert, H. i R., 1995 - Grzyby. Leksykon przyrodniczy. n.40 [7] Hagara, L., 1975 - Atlas hub. n.183 [24] Michael, Hennig, Kreisel. - Handbuch fur Pilzfreunde 1. n.26a [18I] - n.886 [23III] Svrcek, M.; Vancura, B., 1987 - Grzyby środkowej Europy. p.210 [25] Skirgiełło A., 1990 - Nasze grzyby. n.112 [19] | |||
| W Internecie (LINKS) | Lista (9) linków zewnętrznych, w tym miejscu, dostępna w wersji profesjonalnej; tutaj użyj linku w tytule tego bloku aby je odszukać. List of (9) external links available in professional version; here use link on the left to locate it. | |||
| Fotografie 1:1 (Natural size photographs) |
Strona z fotografiami sprowadzonymi do naturalnego rozmiaru (skala 1:1) dostępna tylko w wersji profesjonalnej Page of natural size photographs (scale 1:1) availlable in professional version |
| Inne fotografie Additional photographs | |||||
|
| Wybrane znaleziska. Kliknij na miniaturkę aby zobaczyć tablicę wszystkich fotografii: Selected collections. Click on small photo to see all pictures: | ||
|

Agaricus silvicola 














