Russula parazurea Jul. Schaeff.

Kapelusz brudno i ciemno niebieskozielony do zielononiebieskiego (ultramaryna), często cały ołowianoszary do grafitowoniebieskiego, barwy nasycone i ciemne, rzadziej wyblakły, z plamami różowolila, przypomina gołąbek szary (Russula grisea); powierzchnia sucha, matowa, mączysto-omszona, zdzieralna najwyżej do połowy; wypukły, potem rozpostarty i nieco wklęsły; brzeg nieco podwinięty, falisty, tępawy, u starszych egzemplarzy może być nieco karbowany; (30)50-70(120) mm średnicy.

Blaszki białe, jasnokremowe; rozwidlone, przy trzonie przyrośnięte do wolnych, ze zmarszczkami, na brzegu kapelusza tępe; dość grube.

Trzon biały, bez czerwonego nalotu, u starszych mogą być brązowe plamy u podstawy; powierzchnia gładka lub żyłkowata, u góry rozszerzony; 30-55 x 10-20 mm, pełny potem komorowaty i pusty; kruchy.

Miąższ w kapeluszu dość twardy i zwarty; łagodny, jedynie w młodych blaszkach ostrawy; bez zapachu, stare mogą mieć zapach sera; z FeSO₄ miąższ szybko zabarwia się na blado rdzawoczerwonawo, różowobrązowo.

Wysyp jasnokremowy do kremowego. Zarodniki kulistawe lub wydłużone, powierzchnia punktowana lub z krótkimi brodawkami i z delikatną siateczką, 6-9 x 5-8 µm.

Od czerwca do września pod drzewami liściastymi.

Common in my area, summer-fall under oak and other hardwoods.

Jak wszystkie łagodne w smaku gołąbki jest jadalny ale zbyt drobny aby warto było go zbierać.

Edible, but to small to be collected.