Klucz do Polyporus (żagiew)
Wykorzystałem w znacznym stopniu podział klucza z:[17] Domański S., Orłoś H., Skirgiełło A., 1967, Flora Polska. Grzyby (Mycota). Tom 3. Żagwiowate II; PWN.
| gatunek | cechy charakterystyczne | siedlisko, podłoże, występowanie |
| 1. trzon biały lub białawy, w żadnej części nie pokryty kutnerem | ||
 | Polyporus ciliatus (żagiew orzęsiona)   pory małe, 0.05-0,2 mm średnicy; trzon zwykle dłuższy niż średnica kapelusza, centralny lub ekscentryczny; u świeżych owocników delikatnie aksamitno łuseczkowaty | na martwym drewnie drzew liściastych, często tworzy duże grupy owocników pospolita owocuje głównie 7,8, także wiosną |
 czy możesz wyobrazić sobie jak wygląda ta strona z fotografią w tym miejscu in Full Version you will see iconic photo of this taxon | Polyporus arcularius (żagiew włosistobrzega)  pory > 0.5mm średnicy; trzon dłuższy, centralny, 2-3 x 0.2-0.4; miąższ łamliwy; kapelusz zwykle 1-3.5 cm średnicy, ochrowożółty [9] | przeważnie na leżących na ziemi gałęziach drzew i krzewów liściastych średnio pospolita najsilniej owocuje 5,6 |
 | Polyporus brumalis (żagiew zimowa) pory > 0.5mm średnicy, różnej wielkości 0.3-1-2 x 0.2-0.6-1 mm; trzon dłuższy, zwykle centralny, 2-3 x 0.2-0.6 cm, brunatny lub czerwonobrunatny, rzadziej jaśniejszy; miąższ skórkowaty; kapelusz 2-7 cm średnicy; żółtawobrunatny, ciemnobrunatny, ciemnoczerwono-brunatny do czarnobrunatnego z wiekiem blednie | na martwym drewnie drzew liściastych, na leżących na ziemi gałęziach i kłodach niezbyt pospolita najsilniej owocuje 10,11 i 3,4 |
czy możesz wyobrazić sobie jak wygląda ta strona z fotografią w tym miejscu in Full Version you will see iconic photo of this taxon | Polyporus alveolaris (żagiew wielkopora [żagiew morwowa]) (=mori)    kapelusz ochrowy do blado pomarańczowo-żółtego; z dużymi, ciemniejszymi, przylegającymi łuskami; pory duże 1-5 mm długości, miąższ miękki | rzadki; wiosną na leżących gałązkach drzew liściastych, zwłaszcza jesionu i orzecha włoskiego |
| 2. cały trzon lub jego dolna część pokryta brunatnym lub czarnym kutnerem | ||
| 2.1. duże pory, > 0.5 mm średnicy | ||
 | Polyporus squamosus (żagiew łuskowata)   bardzo duże owocniki, nawet do 600 mm średnicy | owocniki wyrastają pojedynczo na żywych drzewach liściastych, przeważnie wysoko nad ziemią pospolita od maja do października |
| 2.2. pory drobne, 0.2-0.4 mm średnicy | ||
| 2.2.2. trzon cały jest pokryty czarnym kutnerem | ||
| Polyporus melanopus (ż. ciemnonoga) na korzeniach i drewnie olszy, brzozy, buku i dębu, zagrzebanym w ziemi; kapelusz początkowo z krotkimi włoskami, jasny, ochrowy do szarobrązowego. | ||
| 2.2.2. trzon pokryty czarnym kutnerem jedynie u podstawy | ||
czy możesz wyobrazić sobie jak wygląda ta strona z fotografią w tym miejscu in Full Version you will see iconic photo of this taxon | Polyporus badius (żagiew kasztanowa [żagiew czarnotrzonowa]) (=picipes)  kapelusz kasztanowatobrązowy do czerwonobrązowego i niemal czarnego, na brzegu jaśniejszy, nagi, skórka żelatynowata, lśniąca, wygląda jak polakierowana; cienki, 1-3 mm grubości;nieczęsty, od wiosny do jesieni, pojedynczo lub w grupach, na pniach i pniakach drzew liściastych, zwłaszcza wierzby, olszy, topoli | |
czy możesz wyobrazić sobie jak wygląda ta strona z fotografią w tym miejscu in Full Version you will see iconic photo of this taxon | Polyporus varius (żagiew zmienna) powierzchnia kapelusza matowa, ochrowa, płowa, kasztanowata, rudawocynamonowa; miąższ w kapeluszu 3-7 mm grubości | martwe drewno liściastych bardzo pospolity 6-10 |
| | ||
 | Dendropolyporus umbellatus (żagiew wielogłowa [żagiew okółkowa]) (=Grifolia umbellata, Polyporus umbellatus)   owocniki krzaczkowaty z wieloma dziesiątkami małych kapelusików; bardzo duże, do 500 mm średnicy i kilku kg wagi | wokół żywych i martwych drzew liściastych rzadki |
| Literatura (REFERENCES) | Domański S., Orłoś H., Skirgiełło A., 1967 - Flora Polska. Grzyby (Mycota). Tom III. Żagwiowate II (Polyporaceae pileatae), Szczeciniakowate II (Mucronoporaceae pileatae). Lakownicowate (Ganodermataceae). Bondarcewowate (Bondarzewiaceae). Boletkowate (Boletopsidaceae). Ozorkowate (Fistulinaceae). [17] Gerhardt, E., 1995 - Przewodnik grzyby. [1] Gumińska B., Wojewoda W., 1983 - Grzyby i ich oznaczanie. [5] Vesely, Kotlaba, Pouzar, 1972 - Prehled ceskoslovenskych hub. [11] |