Rhodotus palmatus (Bull.) Maire

Kapelusz łososioworóżowy, mięsnoróżowy, słabo higrofaniczny, suchy bledszy; 40-150 mm średnicy, początkowo wypukły, z wiekiem coraz bardziej płaski; powierzchnia kapelusza o jaśniejszych żyłkach w formie sieci o grubych oczkach, cecha ta lepiej jest widoczna u młodych owocników; siateczka może być widoczna na całej powierzchni kapelusza lub jedynie na jego brzegu lub w centrum; powierzchnia kapelusza mniej lub bardziej ślisko-lepka; brzeg długo podwinięty, potem wyprostowany.

Blaszki barwy kapelusza, zwykle nieco jaśniejsze; średnio gęste; brzuchate, ostrze równe; przyrośnięte do trzonu z zaokrągleniem.

Trzon szarawy, z wiekiem z różowobrązowym lub żółtawym odcieniem, zwłaszcza w dole trzonu; 20-45 × 6-17 mm, często mniej lub bardziej ekscentryczny lub boczny, w zależności od położenia na kłodzie z której wyrasta; powierzchnia trzonu wzdłużnie włókienkowata, jedwabista.

Miąższ łososioworóżowy, żelatynowaty, elastyczny w kapeluszu, w centrum trzonu włóknisty, ochrowy, żółto-brązowy. Zapach dość silny, przyjemny, owocowy. Smak gorzki.

Barwa wysypu zarodników ciemno ochrowo-brązowa, czasem z różowym odcieniem.

Zarodniki kulistawe (Q=1.1), z licznymi cylindrycznymi brodawkami, do 0.5 µm długości, cienkościene, hialinowe, 5.5-6.5 × 5-6.5 µm.

Grzyb bardzo rzadki ale szeroko rozprzestrzeniony; w Polsce aktualnie znane tylko jedno stanowisko w Puszczy Białowieskiej. Owocniki wyrastają latem i jesienią, często w grupach, na powalonych pniach drzew liściastych, zwykle na różnych gatunkach wiązu, podawany jest także w literaturze kasztanowiec. Obserwowane przeze mnie stanowiska występowania to były już odkorowane kłody ale z nadal twardym drewnem (nie dało się wbić noża w drewno).

Gatunek bardzo charakterystyczny z kombinacji cech jak wyrastanie na drewnie, boczniakowaty wygląd, różowego koloru i często siateczkowato żyłkowanej powierzchni kapelusza; trudny do przeoczenia.