Pholiota flammans (Batsch.: Fr.) P. Kumm.

Kapelusz o intensywnej barwie siarkowo-cytrynowo-żółtej do ognistopomarańczowej. Powierzchnia gęsto pokryta, drobnymi, odstającymi łuskami podobnej barwy; wilgotna nieco śluzowata. Stosunkowo nieduży, 3-7(10) cm średnicy. Za młodu półkulisty, potem wypukły, wreszcie rozpostarty. Brzeg kapelusza jest długo podwinięty.

Blaszki początkowo żółte, potem jasne, rdzawobrązowe. Gęste, zatokowato wycięte, szer. 3-5 mm.

Trzon u żywo żółty, u szczytu gładki; strefa pierścieniowa włókienkowata, gęsto pokryty ciemnożółtymi, dachówkowato ułożonymi, odstającymi łuskami. Cylindryczny, mocny, 3-8 x 0.4-0.8 cm; początkowo pełny, potem z pustym środkiem.

Miąższ jaskrawożółty, po przecięciu przebarwiający się czerwonobrązowawo. O słabym zapachu rzodkwi i gorzkim smaku.

Wysyp rdzawobrązowy (ochrowobrązowy). Zarodniki gładkie, elipsoidalne, 3-4 x 2-2.5 µm.

Dosyć częsty. W wilgotnych miejscach, na spróchniałych pniakach i leżących pniach drzew iglastych. Od lipca do października.

Common. Summer-fall on rotten stumps and laying trunks of coniferous trees.

Niejadalny.

Inedible.

Podobnej barwy jest łuskwiak złotawy (Pholiota aurivella) wyrasta on na drzewach liściastych i ma silnie śluzowaty kapelusz z przylegającymi brunatnymi łuskami.

Łuskwiak czerniejący (Pholiota astragalina) wyrasta kępkami na drzewach iglastych. Kapelusz jest bez łusek, gładki i suchy. Zabarwiony bardziej ognistopomarańczowo, na brzegu nieco wyblakły. Blaszki bardziej ochrowożółte, zbiegające na trzon. Miąższ czernieje w miejscach uszkodzonych.