Amanita fulva Fr.

Kapelusz pomarańczowobrązowy do brązowego; młody dzwonkowaty, potem wypukły, w końcu rozpostarty z niewielkim garbkiem i cienkim miąższem; 30-80(110) mm średnicy; powierzchnia gładka, prawie zawsze bez łatek, rzadko z przyklejonymi nielicznymi, dużymi kawałkami osłony całkowitej; wilgotna błyszcząca, lepka, brzeg wyraźnie prążkowany.

Blaszki białe, gęste, kruche, wybrzuszone, 5-10 mm szerokości, wolne.

Trzon długi i dość smukły, 80-200 x 5-20 mm, cylindryczny, stopniowo zwężający się ku szczytowi, dojrzały z kanałem w środku; białawy, bez pierścienia, zwykle z delikatnymi przylegającymi łuseczkami; u podstawy trzonu wyraźna, workowata, błoniasta, porozrywana pochwa, biała z pomarańczowo-brązowymi plamami na zewnętrznej powierzchni.

Miąższ biały, delikatny, kruchy; bez określonego zapachu i o łagodnym smaku.

Pileus orange-brown to brown; young campanulate, in age convex to plane with low umbo; flesh thin; 30-80(110) mm broad; surface smooth, without veil remnants or rarely with few large pieces of volva; when wet viscid, shining, margin distinctly striate.

Lamellae white, crowded, fragile, ventricose, 5-10 mm broad, free.

Stipe long and slender, 80-200 x 5-20 mm, equal, toward the top tapered, mature hollow; whitish, without ring; surface usually with tiny scales; at stipe base distinct, sack-like, membranous, cracked volva, white with orange-brown stains on outer side.

Flesh white, fragile, soft; without odour, taste mild.

Wysyp zarodników biały. Zarodniki kuliste lub kulistawe, gładkie, przejrzyste, nieamyloidalne, 8-12 µm.

Spore print white. Spores globose or subglobose, smooth, hyaline, nonamyloid, 8-12 µm

Jadalny. Tradycyjnie zbierany w niektórych częściach Polski (np. Polska centralna) pod potoczną nazwą panienki lub czubki.

Edible. Traditionally collected in some parts of Poland.

Bardzo pospolity. Owocniki wyrastają od czerwca do października, nieraz masowo, w lasach iglastych i liściastych, także w suchszych okresach.

Very common. Early summer-fall, often in large groups, in coniferous and deciduous forests, also during more dry period.

Muchomor rdzawobrązowy to najpospolitszy na nizinach, jeden z wielu gatunków muchomorów z sekcji Vaginatae. Charakteryzują się one brakiem pierścienia. Podstawa trzonu nie jest wyraźnie zgrubiała i jest otoczona mniej lub bardziej wyraźną pochwą (stąd nazwa tej grupy gatunków). Brzeg kapelusza jest często silnie i na dużej części promienia prążkowany (z prześwitującymi blaszkami). Poszczególne gatunki różnią się barwą kapelusza, rodzajem osłony, w jakiej formie pozostaję jej resztki, barwą pochwy i łatek na kapeluszu.

Ten akapit w przeglądowej wersji atlasu ma dokładnie ten sam rozmiar co w pełnej wersji atlasu. Właściwa treść jest jednak zastąpiona tekstem który właśnie czytasz. Pełna wersja to nie tylk

A. crocea

Muchomor żółtawy (Amanita crocea) o podobnej jak u muchomora rdzawobrązowego (Amanita fulva) barwy pomarańczowordzawym kapeluszu, jest masywniejszy i ma trzon pokryty kłaczkami barwy kapelusza.

There are many species in section Vaginata, close to Grisette, Tawny Grisette (Amanita fulva) which differs with cap colour and other characters. E.g. Amanita crocea orange-rusty, more robust, with orange stipe.