Tulostoma

Owocnik tworzy się podziemnie, wtedy jest kulistawy. Dojrzały częściowo nadziemny, buławkowaty, zbudowany z zagłębionego w podłożu trzonka i kulistej główki. Barwa owocników zlewająca się z podłożem, ochrowa do brązowej. Wysokość owocnika do kilku cm, średnica głowki do 15 mm. Osłona zewnętrzna cienka, na dojrzałym owocniku widać jej resztki w postaci kołnierzyka u podstawy główki. Główka zbudowana z cienkiej, papierowatej, osłony wewnętrznej, na jej szczycie kolisty otwór, płaski lub w kształcie mniej lub bardziej wyraźnej rurki. U niektórych gatunków powierzchnia trzonu pokryta łuseczkami. Gleba (masa zarodnikonośna) jednorodna, rdzawa.

Zarodniki kuliste, mniej lub bardziej brodawkowane, żółtobrązowawe, w zależności od gatunku 4-8 µm średnicy.

Grzyby rzadkie a może raczej przeoczane. Związane z siedliskami ciepłymi, suchymi, zwykle z piaskami wapiennymi albo z wapieniami poza lasami. Na stanowiskach gdzie występują można spotkać po kilka gatunków występujących obok siebie. Owocniki pojawiają się od wiosny do późnej jesieni. Ponieważ są stosunkowo trwałe, to można je znajdować przez cały rok.

Wszystkie gatunki z tego rodzaju podlegają w Polsce ochronie.

Poszczególne gatunki różnią się:

* budową ujścia zarodników (perystomu) która może mieć postać wyodrębnionej rurki lub frędzlastego otworu,

barwą główki, która generalnie jest dość zmienna - dlatego należy mieć przynajmniej kilka owocników dla jej oceny,

* barwą otoczenia wokół perystomu, które może się nie wyróżniać lub może być ciemniejsze od reszty powierzchni główki,

* rodzajem egzoperydium, jest ono błoniaste lub mniej lub bardziej włókniste, jako że nietrwałe to oceny dokonuje się na podstawie jego resztek na powierzchni główki i często obecności u podstawy główki, w formie przylegającego kołnierza, fragmentów egzoperydium pozlepianego z grudkami podłoża,

barwą i rodzajem powierzchni trzonu, który może być jasny lub ciemny, gładki lub ±łuseczkowaty,

urzeźbieniem zarodników i ich wielkością,

grubością strzępek włośni i obecnością zgrubień przy przegrodach (septach) strzępek włośni.