| Cechy makroskopoweMacro | Kapelusz młody ciemnoszary, z wiekiem popielaty, szarobeżowy, kremowoszary; powierzchnia sucha, początkowo włókienkowata, potem spękana na mniejsze lub większe, koncentrycznie ułożone ciemniejsze, dość duże włókniste łuski, łuseczki przylegające lub odstające; dość - duży (30)60-100(150) mm średnicy, mięsisty, początkowo półkulisty, potem długo wypukły, w centrum z płaskim garbkiem; brzeg długo podwinięty, z wiekiem pofałdowany i płatowaty; skórka kapelusza z trudem daje się oddzielać, wystaje poza blaszki. Blaszki białe, brudnobiałe, z wiekiem z żółtym odcieniem; średnio gęste (L=100-120, I=1-5), wykrojone przy trzonie i przyrośnięte; u młodych egzemplarzy z kroplami wodnistej wydzieliny; ostrze tej samej barwy, poszarpane. Trzon biały, kremowowobiały, u starych egzemplarzy u podstawy ochrowobrązowawy; powierzchnia sucha, u młodych egzemplarzy w górze z wodnistymi kroplami wydzieliny, w starości z grubymi włókienkami; (30)50-80(100) × 15-20(40) mm, krępy, masywny, cylindryczny, maczugowaty lub zwężający się ku nasadzie; pełny. Miąższ kremowy, w podstawie trzonu brązoworóżowy, niezmienny; zapach silny mączny lub słodkawy, nieprzyjemny; smak łagodny mączno-rzodkwiowy. Wysyp zarodników biały. |
| Cechy mikroskopoweMicro | Zarodniki prawie kuliste, owalne do elipsoidalnych, z dużym dziobkiem, 8-10 × 5.5-6(7) µm [136], 7.5-9.0(9.5) × (5.0)5.5-6.5(7.0) µm, Q= 1.2-1.7 Qav= 1.3-1.5 [80.4]. |
| Występowanie | Gatunek częsty ale tylko na glebach wapiennych lub zasadowych. Wyrasta latem i jesienią, pojedynczo lub w grupach, zarówno w lasach liściastych pod bukami jak i w iglastych pod świerkami i jodłami. |
| WartośćImportance | Gatunek trujący - powoduje bardzo silne niedyspozycje żołądkowo-jelitowe.|Poisonous - causes strong gastric upsets. |
| UwagiRemarks | Wśród szarych i szarobrązowych gąsek, gąska tygrysia charakteryzuje się znacznymi rozmiarami i masywną budową owocników, dość dużymi łuskami, ułożonymi koncentrycznie i występowaniem na glebach wapiennych lub zasadowych. Inne gąski z tej grupy są przeważnie delikatniejszej konstrukcji i z włóknistą lub włóknisto-łuseczkowatą powierzchnią kapelusza. Gąska żółknąca (Tricholoma scalpturatum) ma mniejsze i delikatniejsze owocniki, powierzchnia kapelusza raczej z włókienkami niż z łuskami. |
| W publikacjach po 2000 r. | Tricholoma pardinum (Pers.) Quel. - Basidiomycota synonimy: T. tigrinum ss. Barla, T. pardalotum Herink & Kotl. uwagi: wg IF T. pardinum i T. pardalotum to odrębne gatunki Flisińska 2004, Ławrynowicz i in. 2002 (as: Tricholoma tigrinum), Wilga 2000b (as: Tricholoma cfr. pardinum), Wilga 2008, |
| Literatura (REFERENCES) | Galli, R., 2003 2nd ed. - I Tricolomi. p.88 [136] Bas C., Kuyper Th. W., Noordeloos M.E., Vellinga E.C. 1999 - Flora Agaricina Neerlandica. Vol. 4. Strophariaceae, Tricholomataceae. p.148 [80.4] Gminder A., Böhning T., 2009 - Jaki to grzyb? p.70 [133] Gerhardt, E., 2006 - Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik. p.92 [134] |
| Fotografie 1:1 (Natural size photographs) |
Strona z fotografiami sprowadzonymi do naturalnego rozmiaru (skala 1:1) dostępna tylko w wersji profesjonalnej Page of natural size photographs (scale 1:1) availlable in professional version |
| Wybrane znaleziska. Kliknij na miniaturkę aby zobaczyć tablicę wszystkich fotografii: Selected collections. Click on small photo to see all pictures: | |
|