Stropharia hornemannii (Fr.) S. Lundell & Nannf.

Kapelusz jasno żółtobrązowy, z fioletowymi odcieniami, zwłaszcza na brzegu kapelusza; 40-120 mm średnicy, stożkowaty lub półkulisty, z wiekiem bardziej rozpostarty, w centrum z niskim i szerokim garbkiem; brzeg podwinięty, z wiekiem prosty, nie jest prześwitująco prążkowany; powierzchnia lepka gdy wilgotna, z początkowo z licznymi resztkami osłony w postaci białych, włóknistych, kłaczków, liczniejszych ku brzegowi kapelusza i zwieszających się z niego.

Blaszki początkowo białe, z wiekiem szarofioletowe; ostrze tej samej barwy; niezbyt gęste, szeroko przyrośnięte, czasem nieco zbiegające z ząbkiem.

Trzon w góze biały, ku podstawie żółtawy do jasnobrązowego; 70-150 × 10-20 mm, zwężający się w podstawie, często wygięty; z pierścieniem; powierzchnia powyżej pierścienia gładka, poniżej włókienkowata lub kłaczkowato-łuseczkowata poniżej; pierścień błoniasty, biały, delikatnie prążkowany na górnej powierzchni, kłaczkowaty na dolnej, zanikający z wiekiem.

Miąższ biały, zwarty; zapach przyjemny, łagodny; smak łagodny, mączno-orzechowy.

Barwa wysypu zarodników ciemno fioletowobrązowa. Zarodniki migdałowate widziane z boku, elipsoidalne wiedziane od grzbietu, grubościenne, z wyraźną porą rostkową, 10-13.5 × 5.5-7 µm, Q=1.5-2.0.

Rzadki, związany z chłodniejszym klimatem na północy Europy, spotykany także w górach; saprotroficzny. Owocniki wyrastają w grupach, na butwiejącym drewnie drzew liściastych, zwłaszcza brzozy ale także i na drewnie drzew iglastych.