Stropharia caerulea Kreisel (1979)

Kapelusz średnicy 25-50(70) mm; powierzchnia w czasie wilgotnej pogody nieco lepka ale nie śluzowata; młody niebiesko-zielony, z wiekiem blednie do żółto-zielonego i blado żółtego - blado ochrowego, często z żółtawymi plamami; młody półkulisty, potem wypukły do rozpostartego; delikatne resztki osłony przez krótki czas są widoczne głównie na brzegu, jest on długo podwinięty z kłaczkowatymi resztkami osłony; skórka daje się ściągnąć z kapelusza.

Blaszki za młodu czerwonawo-brązowe, potem ciemno-brązowe; szerokie; szeroko przyrośnięte; ostrze tej samej barwy co blaszki.

Trzon 40-70(100) x 4-10 mm; cylindryczny, podstawa może być nieco zgrubiała; sztywny, kruchy, pełny lub pusty; pierścień szczątkowy nawet za młodu lub zanikły; powyżej jego strefy trzon białawy do blado-niebieskiego, poniżej z silniejszymi białawymi kłaczkami na niebieskim lub niebiesko-zielonym, blednącym podłożu.

Miąższ biały, ku podstawie niebiesko-zielony; zapach słaby, smak łagodny.

Wysyp purpurowo-brązowy. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, szaro-żółte, z grubymi ścianami, bez pory rostkowej, 7-9 x 4.5-6 µm.

Od lata do jesieni na żyznych siedliskach, często pod pokrzywami, w lasach, parkach, terenach ruderalnych. Owocniki wyrastają w grupach ale też i pojedynczo.

Summer-fall, solitary or gregarious in nutrient rich places, among herbs, in parks and forests.

Niemal identyczny jest pierścieniak grynszpanowy (Stropharia aeruginosa) - ma wyraźny pierścień i resztki osłony na kapeluszu i odmienne białawe ostrze blaszek. Łysiczka niebieskawa (Stropharia caerulea) odróżnia się od niego brakiem lub szczątkowym pierścieniem, wysypem zarodników bez fioletowego odcienia, ostrzami blaszek ±tej samej barwy co blaszka.