Russula fragilis (Pers.) Fr. (1838)

Nieduży, bardzo kruchy. Kapelusz różowy, różowolila, żywoczerwony, porzeczkowy, purpurowoczarniawy, środek wyraźnie ciemniejszy aż czarniawy; średnicy 30-60 mm, młody wypukły, szybko rozpostarty do wklęsłego; wilgotna powierzchnia śluzowata i błyszcząca, przez skórkę prześwitują blaszki, nieco szorstka, daje się oderwać do połowy promienia kapelusza; brzeg podgięty, tępy, z wiekiem krótko (do 5 mm) karbowany.

Blaszki białe, dość grube, bez międzyblaszek (rozwidlone [20]), na brzegu kapelusza bardzo drobno karbowane, zatokowato wycięte przy trzonie, prawie wolne, z drobnymi zmarszczkami.

Trzon biały, z żółtymi plamami u podstawy; 25-55 x 5-15 mm, początkowo jędrny potem kruchy i watowaty; powierzchnia gładka, jedwabista, nieco żeberkowana.

Miąższ biały niezmienny lub słabo żółknący, w centralnej części kapelusza dość gruby, kruchy, delikatny i miękki. Zapach owocowy, smak natychmiast paląco ostry. Brak reakcji z gwajakiem, z FeSO₄ różowa.

Wysyp zarodników prawie biały. Zarodniki szeroko elipsoidalne do kulistawych, z tępymi brodawkami, siateczkowate, 7-9 x 6-7.5 µm.

Pospolicie wyrasta od lipca do października w różnego rodzaju lasach.

Common. Summer-fall in different types of forests.

Niejadalny z powodu palącego smaku, słabo trujący.

Inedible because of hot taste.

Jest to bardzo zmienny gatunek. Czerwone formy mogą być mylone z gołąbek buczynowy (Russula mairei) a nawet gołąbkiem wymiotnym (Russula emetica).