Russula faginea Romagnesi

Kapelusz brudnoczerwony, brązowordzawy, kakaowy, silnie odbarwiający się do płowego i żółtawego, na brzegu pozostaje wtedy różowy; do 140 mm średnicy, masywny (większy od gołąbek śledziowy (Russula erythropoda); brzeg zaokrąglony, dojrzały krótko karbowany; skórka matowa, przyrośnięta, daje się oderwać tylko na brzegu.

Blaszki kremowe do jasnoochrowych.

Trzon biały, bez czerwonego nalotu, żółknący lub płowiejący u postawy; 40-115 x 15-32 mm.

Miąższ biały, przebarwiający się płowo, w kapeluszu gruby, jędrny; zapach przypominający ryby (trimetyloamina) wyraźny, u świeżych i młodych okazów nieznaczny, najlepiej wyczuwalny po ogrzaniu owocnika przez kilkanaście sekund w dłoni, w podstawie trzonu, podczas suszenia bardzo intensywny, odpychający. Smak łagodny.

Z FeSO₄ miąższ szybko przybiera barwę zieloną. Z wodą anilinową czerwony.

Wysyp zarodników ciemnoochrowy do jasnożółtego. Zarodniki szeroko elipsoidalne do odwrotnie jajowatych, silnie kolczaste, o brodawkach stożkowatych, dużych, łączniki bardzo nieliczne, łysinka widoczna; 8.5-10 x 7.5-9 µm.

W buczynach i w lasach bukowo-grabowych.

Under beech or beech with hornbeam.

Gatunek należy do kręgu gołąbek śledziowy w szerokim ujęciu (Russula xerampelina sensu lato).