Pycnoporellus alboluteus (Ellis & Everh.) Kotl. & Pouzar

KOH

Owocnik jednoroczny, rozpostarty, rzadziej rozpostarto-odgięty; gruby na 5-40 mm, poduszkowaty, duży - rozrośnięty na przestrzeni kilkudziesięciu i więcej cm; barwa wszystkich części owocnika, w miare rozwoju, zmienia się od białej do pomarańczowej; owocnik zbudowany z rurek 5-30 mm długości umieszczonych na cienkim 0.5-2 mm łożysku, w odgiętych kapelusikach nieco grubszym (do 3 mm), słabo przyrośnięty do podłoża; barwa łożyska początkowo biaława z pomarańczowym odcieniem, z wiekiem pomarańczowa; barwa odgiętych kapelusików pomarańczowa, z wiekiem ciemniejsza, niestrefowana, ich powierzchnia rzadko owłosiona.

Pory najpierw białe do żółtawych, z wiekiem ciemnieją przy czym zabarwienie intensywniejsze ku podstawie rurek, w końcu pomarańczowe; duże, 1-3 mm średnicy, wielokątne do wydłużonych i labiryntowatych. Rurki jaśniejsze od porów; ostrza z wiekiem głęboko porozrywane, aż do formy zębów.

Miąższ młodych owocników soczysty, miękki, gąbczasty i elastyczny, po wyschnięciu lekki i kruchy. Z KOH wszystkie części owocnika krwistoczerwone. Wysuszony owocnik pomarańczowy a wewnętrze ściany rurek z białym nalotem.

Wysyp zarodników biały. Zarodniki cylindryczne, elipsoidalno-cylindryczne, u podstawy niektóre ścięte, gładkie, hialinowe, nieamyloidalne, 7-9(14) × (2.5)3-4 µm.

Bardzo rzadki, w Polsce częściej w Białowieży. Owocniki wyrastają na spodniej stronie leżących kłód drzew iglastych, zwłaszcza świerka, rzadko buka.

Powoduje brunatną zgniliznę drewna.

Drugi gatunek w tym rodzaju, pomarańczowiec błyszczący (Pycnoporellus fulgens) tworzy zwykle wyraźne kaplusze, ma mniejsze pory i zarodniki.