Pseudoclitocybe cyathiformis (Bull.) Singer (1956)

Kapelusz higrofaniczny, wilgotny ciemno orzechowobrązowy do czekoladowobrązowego, suchy jaśniejszy, barwy kawy z mlekiem, brązowy; 30-100(160) mm średnicy, młody wypukły, z zagłębieniem w centrum i brodawką; z wiekiem głęboko lejkowaty i nieregularnie pofalowany; powierzchnia gładka, z promieniście ułożonymi wrośniętymi włókienkami, nieco jedwabiście lśniaca; brzeg długo podwinęty, ostry, nie prążkowany.

Blaszki początkowo jasno szarobeżowe, z wiekiem jasnobrązowe; umiarkowanie gęste, przyrośnięte do prawie zbiegających, często rozwidające się i czasem z łącznikami; ostrze nieco ząbkowane.

Trzon brązowy, z wzdłużnymi białawymi włókienkami i siateczką; 50-100 × 5-10 mm, równogruby, czasem rozszerzający się ku podstawie, podstawa rozszerzona i białawo filcowata, często z ryzomorfami; pełny, z wiekiem wydrążony.

Miąższ higrofaniczny, wilgotny barwy powierzchni owocnika, wysychając bieleje. Zapachu brak lub słaby. Smak nieznaczny.

Barwa wysypu zarodników biała.

Zarodniki elipsoidalne, gładkie, hialinowe, z kroplami, amyloidalne, 8-10 × 5-6.5 µm, Qav= 1.5-1.6. Brak cystyd. Brak sprzążek.

Niejadalny.

Inedible.

Częsta. Owocniki wyrastają późną jesienią, w grupach, czasami w wiązkach, na ziemi i rozkładającym się drewnie, w lasach i poza lasami w miejscach trawiastych lub ruderalnych, na placach składowania drewna, wzdłuż ścieżek i dróg, preferuje gleby ciężkie, niekwaśne i drewno liściaste.

P. beschidica

Podobny lejkownik beskidzki (Pseudoclitocybe beschidica) różni się bardziej intensywnym, białym filcowatym owłosieniem powierzchni trzonu.