Mycena vulgaris (Pers.) P. Kumm.

Kapelusz szarobrązowy, szary, w centrum ciemnobrązowy; 8-15 mm średnicy, początkowo wypukły, z wiekiem do rozpostartego, w centrum może się znajdować niewysoki garbek lub zagłębienie; powierzchnia prześwitująco prążkowana do 2/3 promienia, gładka, wilgotna lepka, pokryta łatwo zdzieralną, żelatynowatą, bardzo elestyczną skórką.

Blaszki szarobiałe; łukowato wygięte, szeroko przyrośnięte do nieco zbiegające; 14-25 dochodzi do trzonu, dość rzadkie; szerokie; dość elastyczne; ostrze daje się oderwać jako elastyczna nić, jaśniejsze lub tej samej barwy co blaszka.

Trzon szary, w górze jaśniejszy, ku podstawie narastająco brązowy; w górze nieco oprószony, poza tym gładki, wilgotny lepki i pokryty żelatynowatą skórką jak i kapelusz, w czasie bardzo wilgotnej pogody mogą być widoczne ściekające pasemka śluzu; 30-50 × 1-1.5, rurkowaty, elastyczny; podstawa z rzadkimi, białymi włoskami.

Miąższ w kapeluszu bardzo cienki, szarobiały. Zapachu i smaku brak lub słaby owocowy, mączny (rzodkwi?).

Barwa wysypu zarodników biała.

Zarodniki elipsoidalne, pestkowate, z dziobkiem, amyloidalne, 7-8 × 3.5-5 µm. Cheilocystydy cylindryczne, z wielokrotnie rozgałęzionym śluzowaciejącymi wyrostkami, pogrążone w galaretowatej masie na sterylnym ostrzu blaszki, 18-35 × 2-4.5 µm. Brak pleurocystyd.

Częsta. Owocniki wyrastają od lata do późnej jesieni, często masowo, w grupach, na sciółce pod drzewami iglastymi.