Leucoagaricus leucothites (Vittad.) M.M. Moser ex Bon (1977)

after 24h

Kapelusz biały, białawy, pośrodku czasem nieco zszarzały, także czasem ze słabym różowym odcieniem, miejsca uciśnięte mogą żółknąć; 30-100(200) mm średnicy, początkowo półkulisty, z wiekiem wypukły do płaskiego; powierzchnia prawie gładka, sucha, początkowo bardzl drobno przylegająco wełnisto-łuseczkowata na brzegu kapelusza; brzeg nieco wystający poza blaszki, początkowo z krótkimi resztkami osłony.

Blaszki białe, szarawe, z wiekiem różowieją, co najwyżej jasno mięsnoróżowe; po dłuższym czasie od zebrania owocników, podsychając, stają się wyraźniej mięsnoróżowe, także uciśnięte mogą nieco czerwienieć; prawie wolne; gęste.

Trzon biały, w uciśniętych miejscach czasami żółknący lub różowiejący; 40-80 × 7-15 mm, równogruby, podstawa ±bulwkowato lub maczugowato rozszerzona; powierzchnia gładka, naga; trzon z pierścieniem, pierścień błoniasty, trwały, biały, ściągalny ku górze; trzon w środku z pustym kanałem.

Miąższ biały, niezmienny lub wolno, słabo różowiejący lub żółknący; w centrum kapelusza dość gruby, u młodych owocników bardzo zwarty, potem elastyczny; smak i zapach słabe, przyjemne, grzybowe, czasem zapach wyraźny, nieco anyżowy.

Barwa wysyp zarodników biała, do bardzo blado różowej. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, hialinowe, dekstrynoidalne, metachromatyczne, grubościenne, z porą rostkową, 7.5-11 × 5-7 µm.

Częsta. Owocniki wyrastają częściej dopiero późną jesienią, pojedynczo lub w grupach, nieraz licznie, na terenach trawiastych, w parkach, na polach, w w ogrodach na posypanych korą klombach, na świeżo założonych trawnikach, na trawiastych poboczach dróg.

Jadalna. Gminder podaje przypadek zatrucia tym gatunkiem, być może była to kwestia indywidualnej wrażliwości [133 p.133]. W Polsce nie ma tradycji zbierania tego gatunku do jedzenia.

Ten akapit w przeglądowej wersji atlasu ma dokładnie ten sam rozmiar co w pełnej wersji atlasu. Właściwa treść jest jednak zastąpiona tekstem który właśnie czytasz. Pełna wersja to nie tylko pełen tekst opisów i artykułów, to także wszystkie pełne ilustracje i inne elementy niedostępne w tym przeglądzie atlasu. To korzystanie z całego bogactwa informacji atlasu. Przejście do pełnej wersji atla

Pieczareczki są też podobne do czubajeczek (Lepiota) – wśród których znajdują się gatunki niebezpiecznie trujące.

Edible. See simillar, deadly poisonous, white Amanita species.

Agaricus campestris

Z wyglądu niemal do złudzenia przypomina białe pieczarki, jak np. pieczarka łąkowa (Agaricus campestris). U pieczarek blaszki jedynie począkowo są miesnoróżowe, szybko, w miarę dojrzewania zmieniają barwę na ciemnobrązową. Barwa wysypu zarodników u pieczarek jest czekoladowobrązowa.
Istnieje kilka innych, bardzo podobnych (i rzadkich) gatunków w rodzaju pieczareczka (Leucoagaricus), np. to Leucoagaricus carneifolius. Powierzchnia jej kapelusza jest pokryta drobnymi ziarenkami, ciemniejsza, w centrum prawie winnoczerwona.