Lactarius subdulcis (Bull.) Gray

Kapelusz jednolicie zabarwiony, bez strefowań, higrofaniczy, wilgotny ciemno czerwonobrązowy, kasztanowobrązowy, suchy jaśnieje w kierunku różowobrązowego; 30-70 mm średnicy, początkowo wypukły ze stożkowatym garbkiem, z wiekiem coraz bardziej rozpostarty; powierzchnia sucha, matowa, gładka, wilgotna nie śluzowata, co najwyżej nieco lepka; brzeg początkowo podwinięty, z wiekiem czasem krótko karbowany.

Blaszki długo jasne, początkowo białawe, z wiekiem jasnoochrowe z popielatym odcieniem, stare matowo rdzawoczerwonawe, uszkodzone przebarwiają się szarorudawo; gęste; przyrośnięte.

Trzon początkowo bladożółtawy, szybko barwy kapelusza; 50-70 × 3-10 mm, duże egzemplarze z wiekiem wzdłużnie bruzdowane; podstawa odstająco owłosiona; z wiekiem pusty.

Miąższ jasny, białawocielisty, w trzonie ciemniejszy, z rudawym odcieniem. Smak łagody, żywiczny, po chwili nieco drażniący. Zapach słabszy lub silniejszy, przypominający pluskwiaki, jest też porówywany z zapachem tęgoskórów (Scleroderma) lub czubajeczki cuchnącej (Lepiota cristata) [M.T. Basso].

Reakcja z gwajakiem powolna i słaba.

Mleczko białe do wodnistobiałego, niezmienne, początkowo łagodne, czasem nieco ostre, żywiczne, po chwili gorzkie lub drażniące; początkowo obfite.

Barwa wysypu zarodników kremowa.

Zarodniki z dużymi brodawkami (do 0.8 µm wysokości) i cienkimi łącznikami tworzącymi nieregularną siateczkę, 7-9.5 × 6-7 µm.

Niejadalny.

Unedible.

Częsty. Od lata do jesieni, pod bukami, czasem na murszejącym drewnie, zarówna na glebach kwaśnych jak i wapiennych.