Lactarius rufus (Scop.: Fr.) Fr.

Kapelusz czerwonobrązowy, rdzawobrązowy, z wiekiem blednie; 30-80(100) mm średnicy, początkowo wypukły, potem płaski i z wiekiem lejkowaty, przeważnie z dużym, spiczastym garbkiem pośrodku; powierzchnia gładka lub szorstka, matowa, bez strefowań, początkowo z białawym nalotem.

Blaszki początkowo białawe, potem rdzawoochrowe, mięsnoczerwone, cielistoochrowe, czerwonawo-brązowawe, u starych okazów biało opylone zarodnikami i często z rdzawoochrowatymi plamami; gęste i wąskie (4-5 mm szerokości), mieszane; prosto przyrośnięte do wykrojonych ząbkiem i nieco zbiegających.

Trzon początkowo z białawym nalotem, potem barwy kapelusza lub jaśniejszy; 40-80(120) x 5-20 mm, równogruby, postawa pokryta białą filcowatą grzybnią; z wiekiem pusty.

Miąższ białawy do bladoczerwonawego, jasno-czerwonawo-brązowawego; zwarty, bardzo kruchy. Zapach wyraźny żywiczny.

Sok mleczny mlecznobiały, obfity; niezmienny. W smaku gorzkawy, po kilku sekundach paląco ostry.

Miąższ z FeSO₄ powoli przebarwia się szaro-zielono.

Pileus red-brown, rusty-brown, with age fading; 30-80(100) mm in diameter, at first convex, later plane, in age infundibuliform, usually with a central large acute umbo; surface smooth or rough, dull, not zonate, initially with white pruina.

Lamellae at first whitish, later rusty-ochraceous, flesh-red, ochre-flesh coloured, reddish-brownish, in old specimens sprayed white with spores and often with rusty-ocherish spots; close and narrow (4-5 mm broad), mixed; adnate to notched and slightly decurrent.

Stipe initially with white pruina, later colour of the cap or lighter; 40-80(120) x 5-20 mm, equal, base covered with white tomentose mycelium; with age hollow.

Flesh whitish to pale reddish, light-reddish-brownish; compact, very fragile. Odour distinct resinous.

Latex milky-white, profuse; unchanging. Taste bitterish, after a few seconds burning hot.

Flesh with FeSO₄ slowly discolours grey-green.

Wysyp zarodników bladokremowy, z różowawym odcieniem. Zarodniki szerokoelipsoidalne, brodawkowane, z niepełną siateczką, 8.5-10.5 x 6-8 µm.

Spore print pale cream coloured, with pinkish tint. Spores broadly ellipsoid, verrucose, with a partial reticulum, 8.5-10.5 x 6-8 µm.

Bardzo pospolity. Owocniki wyrastają od lata do jesieni, w grupach, nieraz masowo, pod sosnami lub świerkami, na glebach kwaśnych.

Very common. Summer-fall, gregarious, often in large quantity, under pine or picea, on acidic soils.

Niejadalny z powodu ostrego smaku.

W niektórych regionach jadany po specjalnym przygotowaniu polegającym na wielogodzinnym moczeniu i ugotowaniu. Po czym jest smażony ze słoniną.

W ogólności wydaje się, że tego rodzaju praktyki (zjadanie niesmacznych grzybów) wytworzyły się np. w regionach górskich, gdzie przed wynalezieniem turystyki, wskutek przeludnienie i niskich plonów, panowała bieda z nędzą. Okresy głodu zdarzały się regularnie i dotyczyły dużych grup ludności. Pewne odkrycia kulinarne wtedy poczynione mogą też wzbogacić normalną kuchnię.

Inedible because of hot taste.

Można pomylić z innymi mleczajami o czerwonobrązowych kapeluszach. Niektóre z nich są jadalne - mają one łagodne w smaku mleczko.

Mleczaj pomarańczowy (Lactarius aurantiacus) - niejadalny, kapelusz wklęśnięty, rzadko uwypuklony, smak miąższu początkowo łagodny, po chwili piekący.

Mleczaj siarkowy (Lactarius thejogalus) ma sok mlecznobiały po dłuższej chwili żółknący. Smak miąższu łagodny pozostawiający jedynie gorzkawy posmak.

Lactarius hepaticus rośnie późną jesienią pod sosnami. Jest podobny ale mniejszy. Łagodny w smaku.

Mleczaj smaczny (Lactarius volemus) - jadalny.

Mleczaj kamforowy (Lactarius camphoratus) jest jadalny; pachnie, zwłaszcza wysuszony, maggi. Ma brązowoczerwony kapelusz z garbkiem; blaszki brązowe. Mleczko bezbarwne, wodniste, niepiekące.

mleczaj brązowy (Lactarius badiosanguineus) ma pomarańczowe blaszki; kapelusz kasztanowoczerwonobrunatny, z ciemniejszym środkiem i takiej samej barwy trzon. Umiarkowanie ostry w smaku.

mleczaj torfowcowy (Lactarius sphagneti) rośnie w bagiennych lasach szpilkowych.

Can be mistaken for other Lactarius of red-brown cap. Some of them are edible - have latex mild in taste.

Lactarius aurantiacus - inedible, cap somewhat concave, rarely domed upward, taste of flesh at first mild, after a while stinging.

Lactarius thejogalus has milky white latex that yellows after a longer while. Taste of the flesh mild leaving slightly bitterish relish.

Lactarius hepaticus grows late autumn under Pinus. It is similar but smaller. It has a mild taste.

Lactarius volemus - edible.

Lactarius camphoratus edible; smells of seasoning, especially when dried up. It has a brown-red umbonate cap; brown gills. Latex hyaline, watery, not stinging.

Lactarius badiosanguineus has orange gills; its cap is chestnut-red-brown, centrally darker, stipe concolourous with the cap. Taste moderately hot.

Lactarius sphagneti grows in the conifers in marshlands.