Hygrocybe calyptriformis (Berk. & Broome) Fayod (1889)

Kapelusz charakterystycznie zabarwiony, liliowy, różowoczerwony, łososiowy, także w odcieniach żółci, czerwieni, pomarańczy, często kilkubarwny; 25-60(70) mm średnicy; wydłużony stożkowaty, z wiekiem z wywiniętymi do góry brzegami, rozpostary, z ostro zakończonym szczytem; brzeg ostry, początkowo pogięty i równy, potem silnie i daleko porozrywany; powierzchnia gładka, wilgotna nieco lepka, szybko sucha.

Blaszki początkowo różowawe do łososiowych, z wiekiem bledną do białych; grube, rzadkie, z międzyblaszkami, najszersze w połowie, wykrojone przy trzonie i zbliżone; ostrze blaszki nierówne, zwłaszcza z wiekiem; u podstawy blaszki często występują niskie łączniki.

Trzon białawy, ze słabym różowawym lub żółtawym odcieniem; smukły, 55-80(120) × 3-10 mm, równogruby; powierzchnia gładka, delikatnie wzdłużnie włókienkowata, sucha; wewnętrz pusty.

Cały owocnik bardzo kruchy. Miąższ białawy z różowawym odcieniem pod skórką kapelusza; w kapeluszu bardzo cienki; smak łagodny; bez zapachu.

Wysyp zarodników biały. Zarodniki szerokoelipsoidalne, gładkie, w Melzerze żółtawe z ziarnistą zawartością, 6.5-9 × 4.5-6 µm.

Rzadka. Pojedynczo lub po kilka, od lata od późnej jesieni, wśród traw, na terenach trawiastych i w prześwietlonych miejscach w lasach, na ubogich glebach.

Gatunek ten podlega w Polsce ochronie.

Gatunek łatwy do rozpoznania z uwagi na charakterystyczną barwę i znaczne rozmiary.