Astraeus hygrometricus (Pers.) Morgan (1889)

Owocniki z formy przypominają gwiazdosze (Geastrum). Młode są kuliste, 10-35 mm średnicy, zagłębione w ziemi lub nieco wystające. Dojrzewając osłona zewnętrzna pęka na (4)6-10(20) trójkątnych ramion, osiagając średnicę 60-120 mm; te są silnie higroskopijne - nawilgocone rozchylają się unosząc główkę z zarodnikami, wysychając zwierają się osłaniając główkę - ten cykl może się powtarzać wielokrotnie; osłona zewnętrzna gruba, konsystencji skórzastej, z zewnątrz szarobrązowawa, miąższ osłony brudnobiaława, wewnętrzna powierzchnia ramion brązowa, z wiekiem spękana i odpadająca. Osłona wewnętrzna (endoperydium) kulistawa, 20-30 mm średnicy, jasna szarobrązowa do czarnobrązowej, sztywno-pergaminowata, gładka, o strukturze siatkowatej; otwór na szczycie główki nieregularny, mały. Dojrzała gleba ziemistobrązowa, pylista, bez kolumelli. Brak podglebia.

Zarodniki kuliste, brodawkowate z 20-30 brodawkami na obwodzie, brązowe, duże, 8-10(12.5) µm średnicy.

Owocniki wyrastają zwykle w grupach, na nagrzanych miejscach w rzadkich lasach, na brzegach lasów, najczęściej pod sosnami i dębami, na kwaśnych glebach.

W Polsce podlega ochronie.

O ile swoją formą gatunek ten przypomina gwiazdosze (Geastrum) to szczegółami budowy przynależy do rodziny tęgoskórowatych (Sclerodermataceae), gdzie jest zresztą zaliczany.