Armillaria borealis Marxm. & Korhonen (1982)

Kapelusz higrofaniczny, wilgotny pomarańczowo-brązowy, suchy jaśniejszy jasnoochrowy, ciemnoochrowy do brązowego, często z żółtymi tonami; 80-120 mm, początkowo wypukły, z wiekiem rozpostarty, z płaskim garbkiem; powierzchnia z jasnymi, żółtawymi, jasnobrązowymi, odstającymi łuseczkami, na starość nagi; na brzegu prześwitująco prążkowany.

Blaszki białe, z wiekiem z czerwonobrązowymi plamami; przyrośnięte do nieco zbiegających.

Trzon równogruby, nieco zwężający się ku podstawie, czasem nieco rozszerzony u podstawy; w górze białawy, ku podstawie ciemniejszy; powierzchnia z żółtawymi, ochrowymi, wełnistymi resztkami osłony. Pierścień cienki, błoniasty, trwały, na spodniej stronie ochrowe, żóltawe łuseczki. Ryzomorfy nie były obserwowane.

Miąższ biały; zapach przyjemny, grzybowy; smak łagodny.

Barwa wysypu zarodników białawy.

Zarodniki elipsoidalne, głądkie, hialinowe, 7-8.5 × 4.5-5.5 µm, Q= 1.2-1.5.

Jadalna podobnie jak i pozostałe opieńki. Zobacz uwagi na stronie rodzaju opieńka (Armillaria).

Niezbyt częsta. Owocniki wyrastają w wiązkach na drewnie drzew liściastych i iglastych, z reguły spotykana na martwym drewnie, saprotrof; na brzozie, sośnie.

A. ostoyae

Podobna opieńka ciemna (Armillaria ostoyae) ma twałe, ciemnobrązowe, czerwonobrązowe łuseczki, gruby, wełnisty pierścień i dużą ilość wełnistych kłaczków osłony na powierzchni trzonu.